ZASADY TERAPII

Podstawową zasadą postępowania w indywidualnej terapii wy­chowawczej dziecka niewidomego jest bezwarunkowa akceptacja dziecka takim jakie ono jest. Pozytywna postawa przejawia się w życzliwości, sympatii, chęci niesienia pomocy. Postawa taka wolna jest od współczucia, wzgardy, nadmiernej ciekawości i ujemnej oceny cech. Dziecko niewidome nie powinno mieć statusu chore­go. Może mieć swoje obowiązki, ułatwia to rozwój poprawnej sa­mooceny i samodzielności. Dziecko powinno mieć swoje cele, a pokonywane bariery mogą sprawiać mu radość. Okazywanie miłości odbywa się tymi kanałami zmysłowymi, które są drożne – częste dotykanie, mówienie do dziecka, pomoc w nauce. Przy braku zainteresowania ze strony otoczenia dziecko może przyj­mować postawę bierną – postawę rezygnacji. Powinno być szcze­gólnie dobrze przygotowane do dorosłego życia. Nauka prostych czynności – poruszania się po domu, sznurowania, wykonywania zwyczajnych prac domowych to kszałtowanie nawyków niezbęd­nych w codziennym życiu. W ćwiczeniach dla osób niewidomych wykorzystujemy wrażenia dotykowe i czucie skórne np. osoby wyczuwają drganie instrumentów perkusyjnych oraz krtani podczas mówienia, różnicują siłę wydychanego powietrza w czasie mowy i śpiewu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *