WARSZTATY U DZIECI NIEWIDOMYCH

U dzieci niewidomych charakterystyczne opóźnienia ujawniają się w zakresie motoryki i koordynacji ruchowej. Chód jest niezgrabny, lękliwy i występuje obawa o potknięcie się o nieprawidłowo usta­wioną stopę. Z reguły podczas chodu głowa pochylona jest do przodu, a sylwetka zgarbiona w związku z wyłączeniem funkcji kontrolnej wzroku. Poruszanie się w otoczeniu fizycznym, niezna­nym dziecku, naraża je na urazy fizyczne, co w konsekwencji rodzi poczucie niebezpieczeństwa oraz obawy przed urazami. W za­kresie czynności percepcyjnych, orientacyjnych może dojść do licznych zaburzeń głównie jednak na skutek negatywnych postaw społecznych osób z najbliższego otoczenia ograniczających po­znawanie świata za pomocą dotyku, smaku i węchu oraz słuchu (częste polecenia „nie dotykaj”). Konsekwencją wadliwych postaw u samego niewidomego w zakresie przystosowania się emocjonalnego może być zmniejszo­na motywacja do uczenia się. Podstawowym celem rehabilitacji jest kompensacja braków percepcyjnych. Dziecko musi poznać gruntownie świat poprzez analizatory zastępcze głównie dotyk, węch oraz zmysł wibracyjny (znajduje się w okolicy czoła) przeka­zujące informacje o znajdujących się w otoczeniu przedmiotach (tzw. wyczucie mięśniowe).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *