W REPERTUARZE

W repertuarze piosenek opieram się na prostych piosenkach, które znam ze swego dzieciństwa bądź ze zbioru przeznaczonego na wiek przedszkolny. Jestem silnie przekonana o słuszności poglądu głoszonego przez klasyków wychowania muzycznego takich, jak C. Orff, Kodaly, Bartok, że dzieciom należy uprzystępniać rodzimą muzykę ludową, która stanowi rdzeń kultury z której wyrastają. Przy śpiewie niektórych tańców czy zabaw dzieci ilustrują akcję gestami rąk i ruchami całego ciała.’ Chętnie wprowadzam wier­szowane zabawy połączone z kontaktem dotykowym partnera w parze. Dzieci bardzo cieszą się, gdy zostaną czule pogłaskane po twarzy, po rękach itp. co przypomina im gesty matki i koi tęsknotę (np. zabawy: Moja miła…, Raz rybki…, Nie chcę cię…). Recytacja prostych wierszyków łączy się z wyklaskiwaniem rytmu. Istnieje duża różnorodność możliwości urozmaicania tych ćwiczeń. Można recytować i klaskać w zmiennym tempie, ze zmienną dynamiką, z podziałem na grupy, w kanonie itp. (np. Idzie rak, Siała baba mak, przysłowia itp.).Dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym mają poważne problemy z poczuciem równowagi, z utrzymaniem ciała w pozycji równowagi, dlatego bardzo wskazane są ćwiczenia wzmagające poczucie bezpieczeństwa w przestrzeni. Dzieci mogą być zachę­cane do wytupania rytmu, wyklepania go dłońmi o kolana, jedną zamkniętą dłonią o drugą itp. Można też ćwiczyć całe serie ruchów następujących po sobie w ustalonej kolejności w parzystym sche­macie rytmicznym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *