OCZEKIWANE PODEJŚCIE DO DZIECI

Zwracać uwagę na właściwą postawę dziecka i korygować ją (jest ono zwykle przygarbione, głowa pochylona do przodu). Porusza się niepewnie, koślawo stawia nogi ważna więc jest poprawa koordynacji ruchów, ich celowości. Dokonywać się to może w kontaktach z rówieśnikami, kiedy dziecko jest zainte­resowane zabawą, współpracą. Unikać należy społecznej izo­lacji.Terapeuta nie powinien przejawiać wobec dziecka niewidome­go ani nadmiernej opiekuńczości, ani obojętności. Najlepiej, jeśli traktuje je możliwie jak najbardziej naturalnie i zbytnio nie wyróżnia wśród innych dzieci. Wtedy jest szansa, że będzie o- no miało poczucie naturalności swego związku z otoczeniem iswego udziału w jego sprawach. Musi ono nauczyć się akcep­tować rówieśników takimi, jacy są i umieć wchodzić w bieżące relacje „tu i teraz”. Mimo, że nie ma ono możliwości rozwijania własnej inwencji w kontaktach z dziećmi, nie musi czuć się za­gubione gdy nie wie co w danym momencie ma zrobić. Tera­peuta może zgodzić się na to by dziecko robiło to co chce i u- znać jego wolę np. że ma prawo nie chcieć brać udziału w za­bawie czy ćwiczeniach gimnastycznych. Powinno jednak po­dać jakieś argumenty np.: bo boli mnie noga, bo mi się nie chce, bo mi się tak życie ułożyło. Oczekuje się, że takie podejście do dzieci zaowocuje rozwo­jem ich świadomości i własnej indywidualności. Dzięki temu, że są „kimś ważnym”, mogą zasługiwać na szacunek i nie muszą czuć się zagubione – mają prawo walczyć o swoje racje.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *