MOŻLIWOŚCI RUCHOWE

Zasadniczo zaleca się, aby terapeuta znał możliwości ruchowe każdego dziecka i przechodził od prostych ruchów ciała do bar­dziej złożonych tylko wtedy, gdy dziecko osiągnęło już dany sto­pień rozwoju. Teza ta sformułowana przez J. H. Tomata wydaje mi się dyskusyjna. Oczywiście chodzi tu o to, aby nie narazić dziec­ka na niebezpieczeństwo upadku i potłuczenia się. W toku własnych doświadczeń stwierdziłam, że nawet wówczas gdy dziecko nie jest zdolne do wykonywania ruchów czynnych, można mu dostarczyć przeżyć przez wykonywanie jego kończynami ru­chów biernych. Np. dzieci na wózkach mają bardzo wielką ochotę spróbować swoich sił mimo istniejących ograniczeń, np. wiotkich kończyn, zwłaszcza wówczas gdy obserwują swoich kolegów bie­gających czy tańczących po sali. Pewnego razu wyciągnęłam w takiej chwili dziecko z wózka i unosząc je rytmicznie nad podłogą pozwoliłam odczuć rytm biegu dzieci. Innym razem postukiwałam jego nogami o wózek w trakcie tańczenia przez dzieci krakowiaka, wreszcie poruszałam wózek po całej sali.Zajęcia z muzykoterapii indywidualnej dają dużą szansę po­znania reakcji słuchowych i motorycznych dziecka, w odpowiedzi na specjalnie dobrane zadania muzyczne. Zestaw takich niewer­balnych zadań demonstrowanych na instrumentach muzycznych przez terapeutę zawiera Skala Zachowania Muzycznego O.   Skille.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *